Komt het dan toch door de Volle Maan?

Ik weet niet wat het is. Zal het dan toch door de Volle Maan komen?

Emoties in alle hevigheid aanwezig

Het is net alsof ik wel iets te zeiken moet hebben. Is het leven goed voor me, dan nog vind ik wel weer iets om ontevreden over te zijn. Soms begrijp ik werkelijk niets van mezelf. Of haalt de angst voor wat never komen gaat me wel weer in. Is dat stemmetje in mij net even meer aanwezig dan op andere dagen. Ontstaan er tranen in mijn ogen bij een of andere kut reclame (sorry voor mijn taalgebruik).

Komt de boosheid en het onbegrip dat ik enigszins onder de duim had in zijn volle hoedanigheid naar boven.

What the fuck is dat toch?

Ik heb wel wat artikeltjes voorbij zien komen over de volle maan. “Ja ja, het zal allemaal wel”.  Ik geloof echt wel in de weerspiegeling van de maanstand op ons gemoed. Alleen ben ik te lui om mij hier echt in te verdiepen. Ik heb wel eens een artikeltje gelezen, maar daar is het ook bij gebleven. Net toch maar weer wat artikeltjes gelezen en dan denk ik: ik wil hier echt meer over weten. Ik wil weten hoe dit op ons menselijk gestel werkt.

Het liefste zou ik het mij laten vertellen. En dat is meer omdat ik het idee heb dat het mij dan duidelijker is dan wanneer ik het lees. Dus het liefst zou ik er een cursusje tegenaan gooien. Heb ik gelijk iets zinvols om over te schrijven (naast alles wat ik wil delen uit de geleende boeken).

 Wat is er met mij aan de hand?

Een paar dagen geleden had ik naar mijn idee een zware nacht gehad. Een laatste stukje van mijn droom was mij bijgebleven en de hele dag heb ik de naweeën van die droom gevoeld. Het was zo intens. Die nacht heb ik voor mijn gevoel wel wat dingen verwerkt.

Gisteren had ik een soort ontevreden gevoel. Het hing een beetje in het midden. Ik was niet echt ontevreden, maar ook niet tevreden. Probeerde op mijn gemak te doen, maar van binnen voelde ik de haast. Had een verveeld gevoel, terwijl ik heerlijk in een boek aan het lezen was. Het gevoel dat ik vrijdag had, was in ieder geval ver te zoeken. En daar baal ik dan weer van (en ja hoor, we hebben het cirkeltje weer rond).

Vandaag liepen alle emoties door elkaar heen, leek het wel. En daarbij was mijn irritatiepunt ook nog eens snel bereikt.

Mijn roman had ik even verruild voor het boek ‘Wat ik zeker weet’ van Oprah Winfrey. Wat een mooi en dankbaar mens is dat. Al had ik soms even de gedachte: “Met zoveel geld op je bankrekening is het makkelijk praten”, maar ook dat was vast de volle maan die sprak.

Wat zij schrijft in haar boek raakte mij tot in mijn ziel. In haar boek spreekt zij over een zangeres Snatam Kaur. En nieuwsgierig als ik ben, heb ik haar even opgezocht op YouTube. Ik zag mezelf al helemaal zitten, op mijn kussentje, gehuld in witte gewaden, te midden van de vele medeshanters. Snatam Kaur zingt shantliedjes (mijn mening) die de ziel als vanzelf meezingt.

Mijn ziel reageerde

Met andere woorden kan ik het niet omschrijven. Het voelde alsof ik tot in het diepste van mijn zijn geraakt door wat zij ter gehore bracht. Ik verstond er helemaal niets van, maar mijn ziel begreep het en bon mee te zingen en te shanten. Emoties die al in mij aanwezig waren, werden nog meer kracht bij gezet. Het was alsof alles in mij de ruimte kreeg om totaal aanwezig te zijn.

(Meningen zijn uiteraard verdeeld hierover, zo ook binnen mijn gezin. Mijn man had er zijn eigen bedenkingen over, maar zeker niet die ik ervoer).

Back to basic

De laatste weken zitten we weer wat ruimer bij kas en daardoor wordt er ook weer eens een lekkernijtje extra gekocht. Donderdag waren de kasten weer gevuld en daarmee kon ook de maag weer gevuld worden. En gisteren baalde ik daar zo van. Al een paar dagen eet ik vanuit ontevredenheid. Stop ik van alles in mijn mond (waaronder vooral paaseitjes). Je weet dat het je niets brengt en toch doe je het. Gisteren merkte ik dus wat voor een invloed dit op mij had. Je voedt letterlijk het gevoel dat in jou leeft en gaat er tegelijkertijd aan voorbij. Door te snaaien hoef je er immers niet bij stil te staan.

De behoefte om ‘back to basic’ te gaan was weer aanwezig. Het is veel fijner dat niet alles voorhanden is. Je eet gezonder en je wordt creatiever met koken. En in plaats van gedwongen ‘back to basic’ te gaan, wil ik nu vrijwillig ‘back to basic’ gaan. Als je af en toe een lekkernijtje in de winkel koopt is het een ware traktatie en waardeer je het meer dan wanneer je het maar uit de kast kan pakken wanneer je het wilt.

Met het ‘back to basic’ gevoel kwam ook gelijk de behoefte om mijn hele levensstijl om te gooien. Geen koffie meer, in ieder geval niet als vervanger voor mijn ontbijt. Betere voeding voor mijn lijf. Meer kruidiger eten, gezonder eten, Chai thee, yoga, meditatie. Het hele riedeltje kwam voorbij. Door de muziek van Snatam Kaur werd dit nog eens versterkt.

NOGMAALS: WAT IS ER MET MIJ AAN DE HAND?

En toch geloof ik dat dit de stem is van mijn binnenste, mijn ziel, mijn lichaam.  Ik heb deze behoeftes niet zo maar. Iets in mij wijst mij de weg en de stappen die ik heb te nemen. En eigenwijs als ik ben, ga ik echt niet mijn hele leven gelijk omgooien, maar ik ga hier toch serieus mee bezig zijn.

Dus of het nu door de volle maan komt of niet?

Luister naar de woorden die erin verborgen liggen voor jou.

Liefs van mij, Madelyn

Dit is wat de volle maan met je doet

 

 

About Gewoon omdat ik het wil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *