Honderd en één dingen

Soms heb ik hoofdpijn van alle dingen die ik wil doen. Hoofdpijn van alle ideeën, gedachten en woorden die in mijn hoofd rond dwalen. Er is ook altijd heel veel dat ik tegelijk wil doen waardoor er onrust is als ik besloten heb wat ik wil doen.

Neem nu bijvoorbeeld. Ik besluit om eerst mijn bericht te schrijven, maar ondertussen is mijn brein bezig met de berg post die ik, maanden geleden al, moet opruimen.  En zo is dat eigenlijk met alles waar ik mee bezig ben. Ruim ik eerst de post op, of ga ik de strijk doen dan heb ik in mijn gedachten al een heel bericht geschreven, die ik uiteraard weer vergeten ben als ik werkelijk achter de laptop ga zitten.

Er is altijd onrust aanwezig in mijn zijn. En dat is super irritant. Ik moet altijd heel erg mijn best doen om mijn aandacht te richten op dat waar ik mee bezig mee. Van koffieochtend afgelopen woensdag heb ik echt genoten, maar toch ontstaat op een gegeven moment de innerlijke onrust. Mijn gedachten dwalen af naar wat ik allemaal nog moet (wil) doen die dag. Ik kijk wat vaker op de klok, want ook zoonlief moet opgehaald worden. Het is zelden dat ik rustig kan zitten en mij totaal kan overgeven aan de activiteit waar ik mee bezig ben.

Het lukt uiteindelijk wel, maar het vraagt altijd om een enorme innerlijke strijd.

Ik kan ook nooit gelijk een beslissing nemen. Als ik dat wel doe, dan kom ik er later altijd op terug.

Zo bedacht ik mij gisteren: ik ga één keer per week op mijn blog schrijven, dit geeft rust en het zorgt ervoor dat ik mijzelf bescherm in wat ik soms kan schrijven. En vanmorgen was mijn gedachten daarin alweer veranderd. Deze besluiteloosheid geeft opnieuw weer zoveel onrust.

En aan de andere kant zijn er dagen dat ik de boel de boel kan laten en doe waar ik zin in heb, maar nooit gaat dit zonder gedachten, zonder schuldgevoel of zonder te vinden dat ik van alles moet doen. Uiteindelijk geniet je dus niet van die dag.

Ik vraag me af of ik altijd zo geweest ben? Volgens mij niet. Volgens mij is dit echt iets van de laatste jaren. Het lijkt erop dat ik verandert ben in een onwijze chaoot. Of misschien ben ik mij er nooit eerder van bewust geweest.

Het scheelt, denk ik, dat ik geloof in de kracht van onze gedachten. Gedachten gaan als vanzelf steeds meer naar positieve kant, maar geloof mij, ik heb hier onderhand een dagtaak aan. Niet zo zeer om positieve gedachten te hebben, maar om sommige gedachten het zwijgen op te leggen.

Vandaag bedacht ik mij dat ik gewoon een lijstje moet maken met wat er op een dag gedaan moet worden. En misschien moet ik  inderdaad maar één keer per week op mijn blog schrijven, gewoon om rust te creëren. Het lijkt erop dat ik het totaaloverzicht kwijt ben. Ik overzie de dingen niet meer en dat geeft onrust.

Mijn keywoord dit jaar is toch wel RUST. Deze ga ik ook echt nemen en ik ben blij dat ik deze rust kan nemen, maar ik geloof wel dat het belangrijk is dat je een bepaald dagritme houdt en een aantal activiteiten inplant.

Maak een lijst met daarop de dingen die onrust veroorzaken. Maak aan de hand van deze lijst een dagplanning of een weekplanning waarin je tijd besteed aan de onruststokers. Zet je timer en besteed er een uurtje aan. Dit geeft overzicht en zorgt voor rust. Plan ook zeker tijd in voor jezelf, dus om een rondje te wandelen of om lekker even te niksen of wat dan ook.  Ik bedenk mij net dat ik één dag voor mezelf inplan.

Ik vind het lastig te accepteren dat dit is hoe het op dit moment bij mij werkt. Ik vind namelijk dat je gewoon je ding doet, niet over nadenken. Je doet gewoon. Maar het werkt even niet op deze manier. So be it!  Hier geldt eigenlijk hetzelfde. Niet over nadenken, gewoon accepteren en handelen.

Met gedachten sturen bereik je veel, maar ik geloof wel dat je niet voorbij moet gaan aan wat is.

Fijne dag vandaag.

Liefs van mij.

Madelyn

 

 

About Gewoon omdat ik het wil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *