Wat geeft jou hoop?

Soms moet je het roer helemaal omgooien. Ik zit nu al even een tijdje achter mijn laptop, maar er komt gewoon niets uit mijn vingers. There is so much shit going on, dat ik gewoon even niet weet wat ik wel of niet zal delen. En eerlijk gezegd heb ik op het moment niet zoveel te delen. Het voelt alsof ik alles al zo een beetje gezegd heb.

Ik voelde net ineens heel erg de behoefte om ergens anders te zijn. Uiteraard is dat ‘een weg willen’ gaan van de situatie zoals deze nu is. (je zou nu eigenlijk een maar verwachten, helaas die is er niet).

Ik ben de laatste tijd weer heel erg zoekende naar de juiste weg voor mij. Voor mij is dat altijd het spirituele pad geweest en daar richt ik mij weer wat meer op. Ik lees weer veel teksten van engelenkaarten, tarotkaarten en zelfs mijn horoscoop. En ik kan niet anders zeggen dan dat zij mij allemaal hetzelfde vertellen. ‘Zwem niet weg van de situatie’, deze is toch wel het meest blijven hangen, maar alles wat ik heb gelezen kan ik betrekken op dit moment. En natuurlijk is het maar net hoe we het lezen, maar toch… de teksten helpen me daar waar ik het op momenten even niet meer weet of niet zie zitten.

Je kan ‘zwem niet weg van de situatie’ op verschillende manieren lezen, maar hoe ik de zin ook lees, de boodschap blijft hetzelfde. En in mijn geval helpt het mij beslissingen te nemen.

Vanmorgen een heerlijke koffieochtend gehad met twee hele lieve dames en ook hier passeren dit soort onderwerpen de revue. Het is fijn dat je met elkaar kunt praten en jezelf niet constant hoeft te verklaren waarom je dingen op een bepaalde manier ziet. De ander weet wat je bedoelt, wat niet wil zeggen dat je allemaal dezelfde mening deelt, maar wel waar je elkaar in aanvult.

De vraag: wanneer je een gevoel of emotie geen aandacht geeft, komt er dan een moment waarop je alsnog met deze emotie krijgt te maken? was ook weer onderwerp van gesprek. Het is een vraag die ik mijzelf regelmatig afvraag. Soms wil je namelijk niet aan een gevoel of emotie toegeven of kun je het gewoon even geen aandacht geven. En in het kader van ‘de gedachte is er voor het gevoel’ , kun je je altijd uit de voeten maken met deze gedachte? (Dat is ineens weer een nieuwe vraag.)

Kun je dit altijd tegen jezelf blijven zeggen, waardoor je een gevoel of emotie niet onder ogen hoeft te komen? Ervaring leert dat een onverwerkte emotie of gevoel ten aller tijden terug zal komen. En hoe langer de tijd die ertussen het verwerken van het gevoel zit, hoe heviger deze terugkomt. Dus waar doe je dan goed aan? Probeer je je gedachten zo te sturen zodat het gevoel er niet is? Ontloop je daarmee je gevoel? Of ga je de strijd aan met je gevoel, laat je je gedachten de vrije loop? Waar doe je goed aan?

Ik richt mij de laatste tijd vooral op dat waar ik energie uit haal en waar ik mee bezig wil zijn. Er is genoeg shit, maar ik wil het gewoon niet die aandacht geven die het van mij vraagt. Want dat, bedenk ik mij net, is het eigenlijk. En dan kom ik toch weer terug op al die geïmplanteerde overtuigingen die in ons leven. Iets is slecht dan voelen we ons verdrietig en vergeten voor het gemak even verder te gaan met leven. Geef het aandacht en je krijgt meer van hetzelfde.

En het is echt niet altijd makkelijk om zaken niet de aandacht te geven. En ik geloof ook niet dat je het helemaal geen aandacht hoeft te geven, maar gewoon niet meer dan nodig. En het wil ook niet zeggen dat je door je op positieve dingen te richten, ‘het andere’ er niet meer is. Maar ik geloof wel dat je het daarmee kleiner maakt waardoor het niet de overhand heeft.

En alsof alles nog niet filosofisch genoeg is, hebben we daar ook nog ons stukje ego. Want in de tijd dat jij je richt op de positieve dingen, staat ‘meneertje ego’ lekker in je oor te tetteren waarom je het allemaal niet zou moeten doen en hoe je je zou moeten voelen. En daar zijn wij, vrouwen,  op momenten uiteraard heel vatbaar voor. Dan zijn we bereid om alles waar we voor strijden op te geven.  Een goeie vraag hierbij is: wie staat er in vermomming van jouw ego zo tegen je te schreeuwen (of te fluistert je juist van alles in)? Zijn dit werkelijk onze overtuigingen of zijn het de overtuigingen van anderen?

Er komen zoveel woorden voorbij in je leven. En of deze nu positief of negatief zijn, soms zijn ze niet meer te onderscheiden van onze eigen stem en gaan we voorbij aan wat wij zelf te zeggen hebben.

That’s life. Dit is nu eenmaal hoe het gaat. De een heeft hier iets meer last van dan de ander, maar ik geloof dat het een menselijk proces is. Vroeg of laat zal een ieder zijn eigen stem willen laten horen. En je eigen stem laten horen brengt verandering met zich mee waardoor het lijkt alsof je verandert bent. En in feite is dat niet zo. Je bent nog steeds dezelfde persoon, alleen zeg je dat wat je denkt en voelt ineens hardop.

Zoals altijd geeft schrijven weer inzicht. Ik voelde mij eigenlijk een beetje belabberd en had heel erg het gevoel een tijdelijke stop te zetten op mijn blog. Maar nu ik dit geschreven heb, heb ik toch wel weer iets zinnigs geschreven volgens mij.

Met het roer om wilde ik echter een ander verhaal beginnen, maar aan het einde van het zojuist geschrevene, klopt de zin ook wel aardig denk ik. Je zult namelijk merken dat je ergens rond je 45ste levensjaar het roer helemaal om gaat gooien. Niet iedereen zal nu begrijpen wat ik hiermee bedoel, maar er zullen er veel zijn die direct begrijpen wat ik hiermee zeg.

Liefs van mij.

Madelyn

About Gewoon omdat ik het wil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *