De magische trein

Wat fijn dat je nog steeds in mijn boemeltrein zit.

Hoe was jouw nacht? Heb je lekker geslapen of was de nacht ietwat onrustig voor je? En hoe voel je je nu? Suddert de nacht nog een beetje na of voel je je juist fit en energiek? Wat waren je gedachten voor het slapengaan?

Stiekem toch even gekeken

Ik kon het zelf niet laten om toch even een kijkje in mijn rugzak te nemen. Ik moest mijzelf er toch even van verzekeren dat ik alles had ingepakt. Ik heb zelfs een paar zakjes opengemaakt om te zien of deze nog wel gevuld waren met wat ik erin had gestopt.

Vanwaar deze behoefte?

Natuurlijk lagen daar alle lettertjes van mijn gedachten (die ik in het zakje had gestopt) nog. Door het openen van het zakje waren ze onrustig geworden.  Ik had ze gestoord tijdens hun welverdiende rust. Zij leken het echter niet zo erg te vinden. Het leek alsof ik ze besprenkeld had met toverstof, want zo gauw het zakje openging fladderden daar de lettertjes met hun lieflijke vleugeltjes uit het zakje. En samen vormden zij weer die gedachten die ik ’s morgens nog in het zakje had gestopt.

Loslaten wat we vast willen houden

Blijkbaar was ik nog niet zo ver om deze kleine lieve bevleugelde lettertjes los te laten. Tot het moment dat zij weer een geheel vormden. Gelijk wist ik weer waarom ik ze in het zakje had gestopt. Snel pakte ik de lettertjes bij elkaar en stopte ze weer in het zakje. Dat mooie fluwelen zakje met gouden koord.

“Dank jullie wel lettertjes. Bedankt dat jullie al die tijd bij mij zijn geweest. Bedankt dat jullie er voor mij waren toen ik jullie nodig had. Jullie hebben jullie taak gedaan. Ik ga nu verder zonder jullie. Ik laat jullie vrij”.

Pak gelijk maar even je rugzak onder de bank vandaan en haal al je zakjes er maar uit. Voel je hoe onrustig ze zijn geworden?

Het is alsof al die lettertjes, die samen jouw gedachten hebben gevormd, prachtige vleugeltjes hebben gekregen. Het zijn helder witte, vleugeltjes als van een vlinder, wachtend om gebruikt te kunnen worden. Je hoeft ze niet langer bij je te houden. Voel de vreugde van al die op en neer dansende lettertjes. Ze staan te springen om de wijde wereld in te gaan. Zij dienen jou niet langer.

Ze langer vasthouden zou alleen maar egoïstisch zijn.

Een gouden koord

Heb je alle zakjes uit je rugzak gepakt? Er is geen zakje achtergebleven? Houd ze allemaal maar vast in je hand. Al zijn het heel veel zakjes, je kunt ze echt allemaal met één hand vasthouden.

Kijk nou eens naar al die zakjes. Je voelt genegenheid en liefde voor ze. Al die tijd behoorden ze jou toe. Hoe mooi en liefdevol is het om al die gevleugelde lettertjes, die samen jou gedachten vormden, de vrijheid te geven. De vrijheid die zij verdienen en de vrijheid die jij verdient.

Hou je hand met al die zakjes die je vast hebt omhoog. Zie je dat gouden koord nu hangen? Trek maar aan het koord. Mijn boemeltrein is magisch en als door magie reikt dit gouden koord door alle zakjes. Je trekt het koord langzaam opzij. Je ziet het eerste zakje opengaan en de letters dwarrelen als vlinders omhoog. Met het uitvliegen van deze vlinders valt het zakje slap naar omlaag. Je blijft net zolang aan het koord trekken tot je alle lettertjes, en de gedachten die zij samen vormden, als vlindertjes omhoog ziet fladderen.

Daar gaan ze. Kijk ze hun vrijheid eens tegemoet vliegen. Het is oké, je mag ze laten gaan, je hebt ze niet langer nodig. Schud de zakjes nog maar eens na om er zeker van te zijn dat alle gevleugelde lettertjes de opening hebben gevonden. Vaarwel.

Je mag trots zijn

Met een trots gevoel draai je je om en neem je weer plaats op de zachte, met rood bekleedde, fluwelen bank. Je raapt de kussentjes weer bijeen om een heerlijk plekje voor jezelf te creëren. Je oog valt op een reisfolder die verborgen lag tussen de kussentjes.

Zelfs de folder ziet eruit alsof deze is ontsnapt van een magische setting. Het is een mooie, witte folder met een goud, sierlijk kader. De folder lijkt te omringd te zijn door een helder wit licht. Als je de folder openslaat verschijnt daar de prachtigste vlinder met de mooiste vleugels die je ooit hebt gezien. Net als haar vleugels is haar lijf wit en het straalt. Haar lijf is prachtig om te zien en wordt gedragen door deze mooie, krachtige, witte vleugels.

Je neemt de vlinder helemaal in je op en kijkt haar in de ogen.

Deze ogen zijn vertrouwd en voelen als thuis. Het is alsof je in de spiegel kijkt en contact maakt met jezelf. De ogen die je ontmoet zijn je eigen ogen, het gezicht van deze prachtige vlinder is jouw gezicht. Deze vlinder ben jij.

Vol trots vliegt zij omhoog vanuit de magische folder. Ze voelt zich vrij en liefdevol. Met haar linkerhand heeft zij gouden letters vast. De letters vinden als een vlieger hun weg in de hemel en samen vormen zij de volgende woorden:

Ik laat los wat mij niet langer dient

Met het lezen van deze krachtige woorden verschijnen als vanzelf de nieuwe woorden.

Ik ben omringd met liefde en al dat komt ontvang ik vanuit liefde en dankbaarheid. Ik ben wie ik ben en ik ben dankbaar dat ik ben.

 

Liefs van mij, Madelyn

 

About Gewoon omdat ik het wil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *